X Ważne: Strona www.phusbs.com wykorzystuje pliki cookies.
Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach reklamowych, statystycznych, świadczenia usług. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Zawsze możesz zmienić te ustawienia. - Poznaj szczegóły.
 
 
Menu
 
Bonus Klub
 
Caparol

pokoloruj swój dom

 
Zapraszamy

Odwiedź nas na Facebooku!

 
 
 

Styropian - znikanie styropianu, oddychanie ścian

 "Znikanie" styropianu występuje w przypadku nieprzestrzegania warunków jego stosowania. Jest to zjawisko ściśle powiązane ze specyficzną budową styropianu charakterystyczną dla tworzyw piankowych, a także z właściwościami polistyrenu, głównie jego wytrzymałością termiczną oraz odpornością chemiczną. Zjawisko to jednak nie ma nic wspólnego z pojęciem znikania, a jedynie z naruszeniem porowatej struktury w niekorzystnych warunkach: pod wpływem wysokich temperatur - przekraczających dopuszczalne temperatury stosowania oraz agresywnego oddziaływania niektórych związków organicznych. Styropian jest odporny na działanie temperatur, które nie przekraczają 80 stopni C. Powyżej tej temperatury następuje mięknięcie i topienie się materiału.
W praktyce z taką sytuacją można możemy się spotkać przy wykonywaniu izolacji dachowych do których zastosowano różnego rodzaju lepiki, smoły do przyklejenia papy lub inne materiały dekarskie. Smołę lub lepiki nagrzewa się do wysokich temperatur, przekraczających dopuszczalne temperatury stosowania styropianu, przy czym temperatury te nie są kontrolowane. Przy naniesieniu gorącej warstwy smoły lub lepiku może nastąpić zjawisko mięknięcia i topienia się polimeru a tym samym niszczenia struktury styropianu.

Podobne zjawisko może zajść także w gotowym pokryciu dachowym, szczególnie z warstwą zewnętrzną ciemnego koloru absorbującą energię słoneczną, która pod wpływem nasłonecznienia znacznie nagrzewa się oraz powoduje wydzielanie się lotnych substancji atakujących styropian. 

 

ODDYCHANIE ŚCIAN


Oddychanie ścian - co rozumiemy pod tym pojęciem, które tak nagminnie jest wykorzystywane jako argument w rozmowie wielu specjalistów budowlanych na temat zasadności wykonanej termoizolacji? Najczęściej zjawisko to identyfikowane jest jako proces dyfuzyjnego transportu pary wodnej przez budowlaną przegrodę. Uważa się, że proces ten jest korzystny z uwagi na ochronę pomieszczenia przed nadmierną wilgocią, która w konsekwencji może prowadzić do rozwoju pleśni oraz grzybów. Nasuwa się więc zatem pytanie. Czym faktycznie jest proces oddychania ścian oraz w jaki sposób izolacja cieplna, zwiększająca w znaczny sposób opór dyfuzyjny przegrody, wpływa na zmianę warunków związanych z wilgotnością pomieszczeń?

Wyjaśnienie powyższych wątpliwości wymaga dokonania obliczeń, które pokażą w sposób jednoznaczny jakie wartości masy pary wodnej są odprowadzane poprzez przegrodę (ścianę) na zewnątrz budynku. Do obliczeń przyjęto mieszkanie o powierzchni użytkowej 65m2 oraz powierzchni ścian zewnętrznych pełnych wynoszącej 30m2. Na podstawie literatury wynika, że masa pary wodnej emitowana przez człowieka wynosi 300g/h. Ściany mieszkania są z cegły pełnej grubości 25 cm oraz rozpatrzono 3 warianty izolacyjne:
- ściana nieocieplona
- ściana ocieplona styropianem o grubości 12 cm
- ściana ocieplona płytą z wełny mineralnej o grubości 12 cm
Warstwy izolacji poryte są warstwą tynku mineralnego który ma mały opór dyfuzyjny. Szczegółowe obliczenia wykonane przy powyższych założeniach dostępne są na stronach Stowarzyszenia Producentów Styropianu. Tutaj przedstawimy wyniki tych obliczeń oraz wnioski, jakie z nich wypływają. 

Tabela 2 pokazuje zależności pomiędzy przepływem dyfuzyjnym pary wodnej przez ściany zewnętrzne a:
- rodzajem izolacji cieplnej pomieszczeń,
- emisją wilgoci w pomieszczeniu,
- krotnością wymiany powietrza,
- wilgotnością powietrza zewnętrznego.

 

Wnioski końcowe:


Z przedstawionych powyżej informacji wynika, że udział ściany jako przegrody w emisji masy pary wodnej na zewnątrz jest znikomy. Praktycznie cała jej ilość (97%) jest usuwana nawet w przypadku mało wydajnej wentylacji. Przy przeciętnie sprawnej wentylacji poprzez ściany zewnętrzne dyfunduje najwyżej 1% całkowitego strumienia masy pary wodnej. W szczególności zróżnicowanie strumienia pary wodnej dyfundującej przez ściany nieocieplone i ocieplone styropianem wynosi do 4 g/h w odniesieniu do przeciętnego mieszkania, jest zatem znikome w stosunku do strumienia pary wodnej usuwanej przez wentylację (ok. 300g/h). Jeszcze mniejszy jest wpływ temperatury powietrza zewnętrznego. Za nieprawidłowości w tym zakresie odpowiedzialny jest w znakomitej większości przypadków nie rodzaj materiału termoizolacyjnego, nie konstrukcja przegrody, ale niesprawna wentylacja, hermetycznie szczelne okna lub zwyczajnie nie wydajne urządzenia wymiany powietrza. 

Ograniczeń w stosowaniu systemu dociepleń , opartego na styropianie, nie należy szukać w nieprawdziwych obiegowych opiniach o tzw. oddychaniu ścian. Jeśli te ograniczenia istnieją - a mają prawo - to w szczególnych przypadkach i z zupełnie innych powodów.

Przygotowane przez FS Arbet